lakbima.lk

අවුරුද්දට ගමේ ගිහින්

අපි අවුරුද්දට ගමේ යන්නට සූදානම් වුණෙමු. මම  ටෙලිවිෂනය නිහඬ කිරීමට ගියෙමි.

ඕයි මාවත් එක්කගෙන යනවකො ටෙලිවිෂනය මගෙන් ඉල්ලා සිටියේය.

අපි හිතාගෙන හිටියෙ ටී.වී., ලැප්ටොප්, හෑන්ඩ්ෆෝන් මුකුත් නැති අවුරුද්දක් ගත කරන්නනෙ මම කියා සිටියෙමි. ආවත් පැත්තකට වෙලා බකන්නිලාගෙන ඉන්නයි වෙන්නෙ.

ඕනෑම කොන්දේසියක් යටතේ ගමේ යෑමට ටෙලිවිෂනය එකඟ විය.

ගමේදී දවස ඉතා සන්සුන්ව ගෙවී ගියේය.

අවුරුද්ද ගැන කතන්දරයක් කියන ලෙස අපේ මුණුබුරා ඉල්ලා සිටියේ මේ අතරය. බිරිඳ ඔහුට කතාවක් කියන්නට වූවාය. ටික වේලාවකින් මුණුබුරා බිරිඳට බාධා කළේය.

මට එරබදු මල් බලන්න ඕන, කොහෙක් බලන්න ඕන, රෙදි හැට්ට ඇඳගෙන රබන් ගහනව බලන්න ඕන ඔහුට කතාවේ කියවෙන දේවල් දැක ගැනීමට ඕනෑවී තිබුණි.

අපි මුණුබුරාද කැටුව ගෙදරින් එළියට බැස ගම පුරා ඇවිද්දෙමු.

දැන් කොහෙන්ද එරබදු මල්? දැන් තියෙන්නෙ බෝගන්විලානෙ, කාක්කො මිසක් කොහෙක් දැක්ක කාලයක් මතක නෑ, දැන් ෂෝට් ඇන්ඩ් ටී ෂර්ට් ගහනව මිසක් කවුද රෙදි හැට්ට අඳින්නෙ? ගමේ මිනිස්සු අපට කීහ.

බිරිඳත්, මමත් මුණුබුරාගේ මුහුණ බලන්නේවත් නැතුව ගෙදර ආවෙමු.

පීඩනයෙන් මිදීමට මම ටෙලිවිෂනය ක්‍රියාත්මක කළෙමි. ටෙලිවිෂනය මට ඇහැක් ගැහුවේය.

මෙන්න පුතේ එරබදු මල් බිරිඳ කෑගෑවාය. ටෙලිවිෂනය එරබදු මල් පෙන්වමින් අවුරුදු උදාව වර්ණනා කරමින් සිටියේය.

ඊළඟට එය කොහෙක් හඬ නගනු පෙන්නුවා පමණක් නොව කොහෝ කොහෝ කියනවදෝ ගීතයද වාදනය කළේය.

එච්චර නම් මදෑ. රෙදි හැට්ට හැඳගත් තරුණියන් රබන් ගහනවා පෙන්වමින් අවුරුදු රබන් පද ගැන විවරණයක්ද කළේය.

මුණුබුරා ටෙලිවිෂනය ඉදිරියේ වාඩිවී ඉතා ප්‍රීතියෙන් අවුරුදු සිරි නරඹන්නට විය.

ඒ අතරේ අපි වැඩිහිටි පිරිමි අවුරුද්ද සැමරීමට ටී‍පෝවක් වටේ පුටු තබාගෙන වාඩිවුණෙමු.

කොච්චර හොඳද ඕගොල්ලො මේ අවුරුද්දෙ ගමේ එන්න තීරණය කිරිල්ල මස්සිනා සන්තෝෂයෙන් වීදුරුව ඔසවමින් කියා සිටියේය. කොළඹ කොහෙන්ද අනේ අවුරුදු?

කට ගැස්මක් රැගෙන එතැනට පැමිණි නෑනාද ඊට එකඟ විය.

ගම නැත්නම් අවුරුදු නෑ ඈ කියා සිටියාය. ඕගොල්ලන්ගෙ මුණුබුරාට කොච්චර හොඳ අත්දැකීමක්ද මේක?

මම දොරෙන් එළියට ඔළුව දමා මුණුබුරා මොනවා කරනවාදැයි බැලුවෙමි.

අවුරුදු චාරිත්‍ර වාරිත්‍ර ඉෂ්ට කරන සැටි ඔහු සිනාසෙමින් බලා සිටියේය.

මේ වනවිට මස්සිනා අතීතය ගැන දුක්වන්නට පටන් ගත්තේය.

දැන් මොන අවුරුදුද? ඔහු වීදුරුව ටී‍පොව උඩ තබමින් සංවේගයෙන් කියා සිටියේය. අපි ‍පොඩි කාලෙනෙ ගමේ අවුරුදු තිබුණෙ.

නෑනාද ඊට එකඟ විය.

දැන් අපේ ළමයි අවුරුද්දට කරන්නෙ හින්දි පික්චර් බලනෙකනෙ ඕ කියා සිටියාය. ඕගොල්ලො ටෙලිවිෂන්නෙක අරගෙන නාව නම් හින්දි අලුත් අවුරුද්දක් තමයි බලන්න වෙන්නෙ.

මේ වන විට මඳක් ගිනියම් වී සිටි මට මුණුබුරා අත්පුඩි ගසමින් අවුරුදු ක්‍රීඩා නරඹන සැටි පෙනුණේය.

ඔහුගේ සතුට දුටු මට අවුරුද්දට ගමේ එන්නට තීරණය කිරීම ගැන විශාල සතුටක් දැනුණි.

ටෙලිවිෂනය මට දිව දික් කළේය.

ලයිට් ගිහින්

අයියෝ  ටෙලිවිෂන්නෙකට මොනවද වුණා පිරිමියාට හිතේ අමාරුවට කෑගැසුණේය. මැච්චෙකේ ලාස්ට් ඕවරෙකේදීම මේ මඟුල කැඩුණනෙ.

ඒ අසා ගැහැණිය කේන්තියට පත්වූවාය.

ටීවී එකට හෙණවත් නෑ මනුස්සයො ඈ කියා සිටියාය. මේ වෙලාවට ලයිට් කපනව කියල දන්නැද්ද?

ගැහැණිය විසින් පත්තු කරන ලද ඉටිපන්දමෙන් ඇගේ මුහුණ දුටු පිරිමියා ඈ කවුදැයි කල්පනා කළේය.
මේ, ඔයාව මං හොඳට දැකල පුරුදුයිනෙ, ඔයා කවුද?

මේ බලහල්ලකො මේ මිනිහගෙ කතාව. මම තමුසෙගෙ වයිෆ්නෙ.

ස්වාමි පුරුෂයාගේ මුහුණ ලැජ්ජාවෙන් රතු විය. ඔහු එවර අඩ අඳුරේ සාලයේ වාඩිවී සිටි ළමයි දෙදෙනා දෙස බැලුවේය.

එතකොට මේ මගේ ළමයිද? ඔහු තරමක සැකයෙන් බිරිඳගෙන් ඇසුවේය.

ඔව් දැන් පුතාට  15 යි. දුවට 13 යි.

අම්මට සිරි ස්වාමි පුරුෂයාගේ කටින් ඉබේටම පිටවිය. ලොකු ළමයි දෙන්නෙක්නෙ.

පුතා මුලින්ම කට ඇරියේය.

කවුද අම්මෙ මේ මිනිහ?

කාට කියන්නද මේව. මේ ඕගොල්ලන්ගෙ තාත්ත.

දුව ලැජ්ජාවෙන් සිනාසුණාය.

ඔයාව දැකගන්න හම්බවුණාට ආසයි ඕ කියා සිටියාය.

අන්කල් සොරි, තාත්ත මොනවද කරන්නෙ? පුතා මෙහිදී ප්‍රශ්න කළේය.

මම අහවල් කොම්පැණියෙ සේල්ස් මැනේජර් පියා කියා සිටියේය.

ඔහුගේ බිරිඳ ඊට පුදුමය පළ කළාය.

මං හිතාගෙන හිටියෙ ඔයා සේල්ස් රෙප් කෙනෙක් කියලනෙ.

එවර ස්වාමි   පුරුෂයා ඈ දෙස විස්මයෙන් බැලුවේය.

ඒ කොච්චර ඉස්සරද? ඔහු ඇසුවේය. මට දැන් ලොකු පඩියක් හම්බු වෙන ලොකු රස්සාවක් කරන්නෙ.
බිරිඳට ඒ කතාවෙන් කේන්ති ගියාය.

එහෙනම් මොන එහෙකටද මං තාම මේ දෙකයි පනහෙ පඩියට මොන්ටිසෝරියක උගන්නන්න යන්නෙ?
ස්වාමි පුරුෂයා ඔළුවේ අත තියා ගත්තේය.

ෂා මං ඔයාට කියල නැද්ද ඔය රස්සාවෙන් අයින් වෙන්න කියල ඔහු දොම්නස් හඬකින් කීවේය. කෝ ඉතින් මට වෙලාවක් තිබුණෙ නෑනෙ.

පවු‍ලේ සියලු දෙනා ටික වේලාවක් යනතුරු කතා කරන්නට දෙයක් නැතිව බලාගෙන සිටියහ.

ලයිට් ගිහින් ටීවී බලන්න නැතිවුණාට ඕගොල්ලන්ට දුක නැද්ද? අවසානයේ පියා සිය දරුවන්ගෙන් ප්‍රශ්න කළේය.
ෆෝන්නෙකේ බැටරි බහිනකොටමනෙ කරන්ට් ගියේ. නැත්නම් මට ප්‍රශ්නයක් නෑ දුව කීවාය.

මටත් ලැප්ටොප්පෙක චාජ් කරගන්න බැරිවුණානෙ, නැත්නම් ඕක මොකක්ද? පුතාද කීවේය.

මං ඔයාට ඇහෙන්න මෙලෝඩිකාවෙන් සින්දුවක් ගහන්නද? දුව පියාගෙන් ප්‍රශ්න කළාය.

පියා එහිදී ඔළුව කසමින් බිරිඳ දෙසට හැරුණේය.

අපිට ළමයෙක් හිටිය නේද පියානෝ ගහන්න පුළුවන්?

ඔව්, ඒ ලොකු දුවනෙ බිරිඳ කීවාය. එයා පහුගිය කාලෙ බැන්දනෙ. ඔයා ඒ දවස්වල ෆුට්බෝල් වර්ල්ඩ් කප්පෙක බලනව.

පවු‍ලේ සියලු දෙනා බිම බලාගත්හ.

අද අපි කෑම කන්න ඉස්සෙල්ල මේ ආණ්ඩුවට යහපතක්ම වේවා කියල ආශීර්වාද කරල ඉමු පියා අවසානයේ කියා සිටියේය. ලයිට් කැපිල්ල නිසා අපිට අපිව අඳුරගන්න ලැබුණනෙ.

දැකල පුරුදු කෙනෙක්

අපේ නුවර නංගිල අද ෂොපින් එනවලු කොළඹ බිරිඳ මට කියා සිටියාය. ඒගොල්ලන්ට කොළඹ පුරුදු නැති නිසා අපිත් යමුද ‍පොඩ්ඩක් පාරවල් පෙන්නන්න.

නුවර නෑදෑයින් කොළඹ දන්නා එකම තැන වන පිටකොටුවේ බෝගහ ළඟදී අක්කලා නංගිලා මුණ ගැහෙන්නට කතා කරගෙන තිබුණි.

තාත්තා වගේ ප්‍රවීණ පත්‍රකලාවේදියෙක් මේ වගේ ජනාකීර්ණ තැනක හිටගෙන ඉන්න කොට මිනිස්සුන්ගෙන් බේරෙන්න පුළුවන් වෙයිද දන්නෑ බෝගහ ළඟට ගිය වහාම පුතා කියා සිටියේය. රසිකයො කතා කරන්නයි සමරු අත්සන් ගන්නයි වට වුණොත් තමයි වැඩේ.

මමද ඒ කතාවෙන් අවුල් වුණෙමි. එබඳු තත්ත්වයකට මුහුණ පෑමට මගේද කැමැත්තක් තිබුණේ නැත. ඒ නිසා මම වහාම සන්ග්ලාස් කුට්ටම පැළඳ ගතිමි.

සිය දහස් ගණනක් අප පසුකර එහාට මෙහාට ගියද පුතා කී පරිදි කවුරුවත් මා දෙස දෙවරක් බැලුවේ නැත. ටික වේලාවක් යනවිට මට එසේ කවුරුවත් නොබැලීම ගැන ලැජ්ජාවක් ඇති විය. මම හීන්සීරුවේ අව් කණ්නාඩි ජෝඩුව සාක්කුවේ දමා ගතිමි.

ඊට පසුද අපමණ පිරිස් අප පසුකර ගියද කිසිවෙක් මා දෙස හැරී බැලුවේ නැත. මේ වන විට මගේ ලැජ්ජාව කෝපයකට හැරෙමින් තිබුණේය.

මෙහිදී වේගයෙන් ඇවිද ගිය තලතුනා කාන්තාවක් එකවරම වේගය නවතා මා ඉදිරියේ නතර වී පුළුල් හිනාවක් පෑවාය. මම ‍පොඩි ආඩම්බර හිනාවක් පෑවෙමි.

මං දන්නව ඔය මහත්තයව ඈ කියා සිටියාය.

මම හිනාව පුළුල් කළෙමි.

මහත්තය ඉස්සර කටුබැද්දෙ මහජන බැංකුවෙ නේද වැඩ කරේ? ඒ දවස්වල මම බැංකුව ඉස්සරහ බේකරියෙ වැඩ කරේ.

ඒ මා නොවන බව කියා ගැනීමටද මට හැකි වූයේ නැත.

මේ වෙලාවේ පිටකොටුවේ මා දුටු එකම දේ අපේ පවු‍ලේ උදවියගේ අනුකම්පා සහගත හිනාවල්ය.

මට වෙලාව ගතවන්නේ හෙමින් බව දැනුණේය. නුවර නෑයින් ප්‍රමාදවීම ගැන මම බිරිඳට ආඩපාලි කීවෙමි. මිනිස්සු නොකඩවා අප දිහා නොබලා එහාට මෙහාට ගියෝය.

අන්තිමේදී වෛර්ණ කමිසයක් හැඳි මොබයිලයක් අතින් ගත් තරුණයෙක් මා ළඟ නතර වී මා බදා ගත්තේය. අනතුරුව ඔහු තමන් සමග ගමන් කළ තරුණයාට හා තරුණියට මා පෙන්නුවේය.

මේ බලන්නකො මේ කවුද කියල ඔහු සිය සගයින්ට කෑගැසුවේය. මේ අර ෆේස්බුක්කෙකේ ඉන්න අපේ ෆේ‍රන්ඩ් අන්කල්, අර ඩුබායිවල වැඩ කරන. අද අපිට පාටියක් ෂුවර්

මම අපේ පවු‍ලේ උදවියගේ මුහුණු දෙස නොබලා සෙනඟට මා නොපෙනෙන තරම් පසුපසට ඇදුනෙමි.

මෙහිදී අපේ පවු‍ලේ සියලු දෙනා කවුදෝ තරුණයකු පෙන්වමින් සිනාසුණද, අත වනනුද මට දැකගත හැකිවිය. පාරේ යනෙන උදවියද නැවතී ඔහුට කතා කරනුද, ඔහු අතගානුද මට පෙනුණේය.

කවුද ඒ හාදයා? මම බිරිඳගෙන් ඇසුවෙමි.

මොනවද අනේ ඔයා දන්නෙ? ඈ අවඥාවෙන් ඇසුවාය. ඒ අර 8.30 ට යන ටෙලිනාට්‍යයෙ ඉන්න අතිරේක නළුවෙක්නෙ.

මෙහිදී අපේ මුණුබුරා පැමිණ මාව බදා ගත්තේය.

මොනවද සීයෙ ඔයා කල්පනා කරන්නෙ? ඔහු මගෙන් ඇසුවේය. ඔයත් ලොකු වෙලා අරය වගේ හැමෝම ආස කරන අතිරේක නළුවෙක් වෙන්න ඕන කියලද හිතුවෙ?

පහේ කටගැස්ම

මාර්තු 31 වැනිදා,

කොළඹදී.

ගරු ජනාධිපතිතුමනි,

පහේ ශිෂ්‍යත්ව විභාගය නතර කරන්නට කාලය පැමිණ ඇතැයි ඔබ කළ ප්‍රකාශය ගැන මගේ හෘදයංගම ස්තුතිය පුද කරන්නයි මේ ලියුම ලියන්නේ. බලයට එන්න කලින් ‍පොරොන්දු වෙච්ච විදිහට විධායක ජනාධිපති ක්‍රමය අහෝසි කරන්න නම් ආණ්ඩුවට බැරි වුණා තමයි. ඒත් දැන් අපිට ඒකට පවා සමාව දෙන්න පුළුවන්, මොකද විධායක ජනාධිපති ක්‍රමය ළඟට රටට තියෙන ලොකුම ප්‍රශ්නය විසඳන්නට ආණ්ඩුව පියවර ගැනීම නිසා.

මගේ බිරිඳ කියනවා ආණ්ඩුවත් ඉවසල ඉවසල බැරිම තැන කේන්ති ගිහින් තමයි මේ පියවර ගන්න ඇත්තෙ කියල. මං ඇහුව මොනවට ඉවසල ඉඳලද කියල. ඈ කියනව ළඟම පාසල හොඳම පාසල කියල තුන්සිය හැටපස් දවසෙම කියද්දිත් මිනිස්සු ඒක පිළිගන්නෙ නැතුව ළමයින්ව ශිෂ්‍යත්වෙ පාස් කරවල ලොකු ඉස්කෝලවලට යවන්න දඟලනවනෙ කියල. ඈ කියනව හොඳ වැඩේ, දැන් ඉතින් ගමේ බයියො යවයිනෙ ළමයින්ව රෝයල්, විසාකා කියල.

පහේ ශිෂ්‍යත්ව විභාගෙ ළමයින්ට විශාල පීඩනයක් ඇති කරනව කීම නම් සම්පූර්ණ සත්‍යයක්. ගමේ ඉස්කෝලෙ ඉගෙන ගෙන ඉවර වෙලා මන්ත්‍රීතුමාගෙ පස්සෙන් ගිහින්, රස්සාවක් ඉල්ලගන්න තිබුණු මහඟු අවස්ථාව නැති කරගෙන මේ ළමයින්ව ලොකු ලොකු ඉස්කෝලවලට යවනවා. ඊට පස්සෙ උන්ට හෝඩියෙ ඉඳන් රෝයල්, විසාකා ආපු ළමයින්ගෙ මට්ටමට එන්න විශාල පීඩනයක් ඇතිවෙනවනෙ. ඇයි ඒ තැලිච්ච ‍පොඩිවෙච්ච නැති ගම්බද අහිංසක දරුවන්ට ඒ වගේ පීඩනයක් ඇති කරන්නෙ? ඒක හරිම කෲරකමක් නේද? ගමේම කුඹුරක්, හේනක් කොටාගෙන, ඇලෙන් දොලෙන් නාලා, කොස් දෙල් ටිකක් රතු බත් එක්ක කාලා, ඇවැස්ස නෑනා මස්සිනාව සහේට අරගෙන, පැල් කවියක් කියාගෙන ඉන්න තිබිච්ච සුන්දර ජීවිතේ නේද ඒ අයට මේ අහිමි කරන්නෙ? එහෙම ගත්තහම පහේ ශිෂ්‍යත්වය කියන්නෙ අපේ ගැමි ජන ජීවිතය විනාශ කරල අපේ දූ දරුවන්ව කොන්ක්‍රීට් වනාන්තරවල අතරමං කරන්න කරපු අධිරාජ්‍යවාදී කුමන්ත්‍රණයක්. අමතක කරන්න එපා පහේ ශිෂ්‍යයත්වෙ අඳුන්නල දුන්නෙ සුද්දගෙ කාලෙදි කියල.

දරුවන්ට විතරක්ද දෙමව්පියන්ටත් විශාල අසාධාරණයක් වෙනවනෙ මේ විභාගෙන්. ළමයි රෝයල්, විසාකා ගිහින් ඊට පස්සෙ අපේ රටේම හරි, පිටරටක හරි ලොකු ලොක්කො වුණාම කවුද අර ගමේ ඉන්න අසරණ දෙමව්පියන්ව බලාකියා ගන්නෙ? අපේ රටේ කී ලක්ෂයක් ගම්බද දෙමව්පියො තමන්ගෙ දරුවන්ව තමන්ගෙන් දුරස් කරපු පහේ ශිෂ්‍යත්වෙට තුඃ නොදකින් කියල සාප කරනව ඇද්ද? පහේ ශිෂ්‍යත්වය අහෝසි කිරීමෙන් රටේ ගම්බද දෙමව්පියන්ගෙ දුක් ගින්දර නිවපු මේ ආණ්ඩුවට නිවන් සුව අත්වෙනවා සහතිකයි.

ගම්බද දෙමව්පියන්ගෙ විතරද? ඇමෙරිකාවට වීසා ගන්නවටත් වැඩියෙ දුෂ්කර සටනක් කරල ළමයෙක්ව එක වසරට ලොකු ඉස්කෝලෙකට දාගන්න නාගරික දෙමව්පියන් කරපු කොච්චර වැරැද්දක්ද ඔය මළඉලව් ශිෂ්‍යත්ව විභාගෙ? ළමයා කුසට ආපු දවසෙ ඉඳන්      ළමයව ඉස්කෝලෙකට දාගන්න පාරමිතා පුරපු දෙමව්පියන්ගෙ ඒ හය අවුරුදු දුෂ්කර ක්‍රියාව මොන තරම් අවතක්සේරු කිරීමක්ද ඔය කෙහෙල්මල් විභාගෙන් වෙන්නෙ? ජනප්‍රිය පාසල් සටනෙන් තුවාල ලබන අති විශාල පිරිසක් අතරේ ජයග්‍රහණය ලබන සාර්ථක දෙමව්පියො ස්වල්පය ඒ පැත්ත බලල මේ පැත්ත බලන්න කලින් විභාගයක් විතරක් පාස්වෙච්ච හඩු කොල්ලො කෙල්ලො ටිකක් මෙන්න එනව ඒ ඉස්කෝලෙටම හිනාවෙවී. මොන   කාළකණ්ණි වැඩක්ද ඒක?

ඒ වගේම ඉතා දීර්ඝ කාලයක් පහේ ශිෂ්‍යත්වයට විරුද්ධව හඬ නැංවූ ළමා අධ්‍යාපනය පිළිබඳ විශේෂඥ මේ රටේ ප්‍රබුද්ධ ජනතාවටත් කරපු ලොකු උපහාරයක් මේක. මෙය පහේ ශිෂ්‍යත්වයට පෙනී සිටීමෙන් තමන්ගේ දූ දරුවන්ගේ මනසට වෙන හානිය සලකලා ඔවුන්ව මේ තරගෙට යොමු කරන්නෙ නැතුව ළඟම කටු පාසලට යවල ඔවුන් ඒ කරපු පරිත්‍යාගයට කළ උපහාරයක්

මම,

මානි.

මංගලට ණය නොවී ගෙයක් හදාගන්න

අලුත විවාහ වන ජෝඩුවලට ගෙයක් හදා ගැනීමට ආණ්ඩුව රුපියල් කෝටියක ණයක් දීමට ලෑස්ති වෙයි. මේ ණය ගත්තොත් මාසිකව රුපියල් හැටහයදාහක වාරිකයක් අවුරුදු 25 ක් ගෙවිය යුතු යැයි විපක්ෂය කියයි. ගෙයක් හදා ගැනීමට හැටහයදාහක මාසික වාරිකයක් ගෙවිය හැකි පවුලකට මීට විකල්ප වැඩපිළිවෙලක්ද තිබේ. ඒ මෙසේයි.

සුඛිත හා මුදිතාගේ දෙමව්පියෝ ආරාධිතයන්ට ටැලිෆෝන් කර ඔවුන් සතුටු නම් නව යුවළ කැමති තෑග්ගක් දීමට අවස්ථාවක් තිබේ යැයි දන්වති. එතෙක් තැග්ගක් ගැන වදවෙමින් සිටි ආරාධිතයෝ මහත් සතුටින් ඊට කැමැත්ත පළ කරති.

සුඛිතයි, මුදිතායි ආස වෙයි දොරකට. ඔව්, ඔව්, ගෙදර දොරකට තමයි. නෑ, නෑ, ලොක් අවශ්‍ය නෑ. දොරක් තිබුණාම ඇති. ගෙදර ඔක්කොම ලොක් මුදිතාගෙ ආච්චියි, සීයයි අරන් දෙනව.

මනාලයාගේ පියා ඊළඟ ඇමතුම ගනියි.

ළමයි දෙන්නා කැමති වෙයි දොරවල් දෙකේ ෆි්‍රජ්ජෙකකට.

තුන්වැනි ඇමතුමට ඔහු මෙසේ කියයි.

ඒගොල්ලො මැරෙන්න හදනව ටයිල් ‍පොලොවක් ඇත්නම් කියල. නෑ, නෑ, මේ වෙලාවෙ මගේ ළඟ මිටි නම් නම් නෑ, ඒත් ඔයා උනන්දු නම් මම හෙට දිහාට කියන්නම්.

සුඛිතගේ පියා සියල්ල නිල් පාට ඇක්සයිස් ‍පොතක සටහන් කරගනියි.

ගෙදරට පැමිණ සිටින හිතවතෙක් ඔහුට දකින්නට ලැබෙන දේ ගැන විස්තර අහයි.

මිනිස්සු කවුරුත් කැමතියි ළමයින්ට ඕන කරන දෙයක් තෑගි හැටියට අරන් දෙන්න.

ළමයින්ට හැබෑවටම ඕනවෙලා තියෙන්නෙ පදිංචියට ගෙයක්. ඉතින් අපි ආරාධිතයන්ට කතා කරල අහනව ගෙදරකට අවශ්‍ය ‍පොඩි දෙයක් තෑගි වශයෙන් දෙන්න පුළුවන්ද, දැනට අපිට ජනෙල් 25 ක් ‍පොරොන්දු වෙලා තියෙනව.

සාලෙට සීලිමක්, බෙඩ්රූම්මෙකකට බිත්ති. අපේ අසල්වැසියෙක් ‍පොරොන්දු වුණා ඉස්සරහ දොර. නෑදෑයෙක් ‍පොරොන්දු වුණා කුස්සියෙ දොර. දැන් අපි කියන්න හදන්නෙ සුඛිතටයි, මුදිතටයි හිසට වහලක් ඕන කියල.

බුදු අම්මෝ ගෙදරට පැමිණ සිටින අමුත්තාට කෑගැසෙයි. මඟුල් තෑග්ගක් හැටියට වහලක් හොඳටම මිල වැඩියිනෙ.
ඇත්ත ඒත් අපි එක්කෙනෙක්ගෙන් වහලම බලා‍පොරොත්තු වෙන්නෑ.

අපේ යාළුවො ටිකකට එකතු වෙලා ඒ තෑග්ග අරන් දෙතෑකිනෙ. ඊට පස්සෙ අපි සුඛිතගෙ නැන්දට කියන්න ඉන්නෙ සීලිං ෆෑන්සුයි, මුදිතාගෙ බාප්පට අනිත් ඉලෙක්ට්‍රිකල් ෆිටින්ග්සුයි අරන් දෙන්න කියල.

මේක නම් මරු වැඩක්නෙ. ඒත් මිනිස්සු ඕගොල්ලො ඉල්ලන දේ වෙනුවට වෙන දේවල් දුන්නොත්?

මිනිස්සු තෑගි ගන්න විදිහෙ කඩ එක්කත් අපි කතා කරගෙනයි තියෙන්නෙ, අපිට අවශ්‍ය නැති බඩුව දීල වෙන දෙයක් ගන්න.

සුඛිතගේ පියා නැවත ටැලිෆෝනය ගනී.

ඔව්, ඔව්, මුදිතා හරි උනන්දුවෙන් ඉන්නෙ කිචන් සින්ක්කෙකක් ගැන. නෑ, පැටර්න්නෙක ප්‍රශ්නයක් නෑ. පැන්ට්‍රි කබඩ්ස්වලට ගැලපෙනව නම් ඇති. නෑ, නෑ, තාම පැන්ට්‍රි කබඩ්ස් හම්බුවෙලත් නෑ.

ඔහු ඇක්සයිස් ‍පොතේ සටහනක් තබයි.

හරි, ඔක්කොම බඩු හම්බ වුණා කියමු. ඒත් කවුද ගේ හදන්නෙ?

ඒක දැනටම විසඳිලා තියෙන්නෙ. ජෝඩුවෙ දවෛනි මනමාලයො හත්දෙනයි, දවෛනි මනමාලියො හත්දෙනයි ගේ හදවනව බාස් කෙනෙක් ලව්වා.


ඔහු නැවත වරක් ටෙලිෆෝනය අතට ගනී.

අනේ ඩාලිං, ඔයා පරක්කුයි. බාත්රූම් ෆිටින්ග්ස් ඔක්කොම හම්බුවෙලා තියෙන්න. ඔයාට ඊට අඩු වියදමකින් හොඳම තෑග්ග දෙන්න පුළුවන්. ජෝඩුවම තමයි කිව්වෙ. ගෑස් ලිපක් එක්ක අවන්නෙකකුයි, ලොකු ‍පොඩි සිලින්ඩර් දෙකකුයි. එතකොට ඒගොල්ලන්ගෙ ආදරේ උණුසුම්ව තියාගන්න පුළුවන්ලු.

කතාව අවසන් කළ සුඛිතගේ පියා හිතවතාට කතා කරයි.

ඒ මුදිතගේ ලොකු අම්මා. එයා ඒකට කැමති වුණේ නෑ. මුදිතා එයාගෙ ෆේවරිට් නිසා එයා ගෙදර ගරාජ්ජෙක හදල දෙනවලු. ඒක නමෛයි ඔයා මේ පැත්තෙ ආවෙ වුවමනාවකටද?

වයිෆ් කිව්වා ළමයින්ට මොනවද ඕන කියල වටින් ගොඩින් අහගෙන එන්න කියල. ඒ වුණාට දැන් හොඳ දේවල් ඔක්කොම ලැබිලනෙ.

නෑ, නෑ, තාම ඔක්කොම නෑ. අපිට බිමක් ඕන වෙලා තියෙන්නෙ තදින්ම.

බිමක්?

ඔව්, ඔව්, ගේ හදාගන්න බිමක්. හැබැයි වැඩියෙ ලොකු වෙනවට ළමයි කැමති නෑ, සුද්ද කරන්න කරදරයි කියල. පර්චස් හයක්ම කාගෙන්වත් බලා‍පොරොත්තු වෙන්න බෑනෙ. පර්චස් බාගෙ බාගේ ගානෙ දොළොස් දෙනෙක් එකතු වුණා නම් හරිනෙ.

හැටහයදායක මාසික වාරිකයක් ගෙවිය හැකි යුවළකට සිටින නෑ හිත මිතුරන්ගේ හැටියට මේ අන්දමින් නොමි‍ලේම අංග සම්පූර්ණ ගෙයක් ලබාගන්නට පුළුවන. ආණ්ඩුවෙන් ණය ඉල්ලා බාල්දු වෙන්න ඕනෑද නැත.

Lakbima Online

Download Lakbima Mobile App

 
 

 

Get In Touch With Us

Please publish modules in offcanvas position.