lakbima.lk

කාලයාගේ වැලිතලාවෙන් වැළලී ගිය කතාවක් දෙසතියකට ඉහතදී යළිත් ගොඩට ආවේය. මීට වසර තුනහමාරකට පමණ පෙර සිය දිවිනසාගත් සබරගමුව විශ්වවිද්‍යාලයේ අමාලි චතුරිකා සිසුවියගේ කතාවයි. මෙසේ වසර තුනහමාරක් වැළලී තිබූ කතාවක් නැවතත් කරළියට පැමිණියේ උසස් අධ්‍යාපන සහ සංස්කෘතික කටයුතු අමාත්‍ය ආචාර්ය විජයදාස රාජපක්ෂ විසින් ‍පොලිස් කොමිෂන්  සභාව වෙත ඉදිරිපත් කරන ලද ලිඛිත පැමිණිල්ලකට අනුවය. අමාත්‍යවරයාගේ එම පැමිණිල්ලට අනුව අමාලිගේ සිය දිවිනසා ගැනීම පිළිබඳව විවිධ කතාබහ සමාජ මාධ්‍ය ජාල තුළ හුවමාරු වන්නට පටන් ගත්තේය.
පන්නිපිටියේ පදිංචිව සිටි අමාලිට සිය පියා අහිමි වන්නේ වයස අවුරුදු හයේදීය. පන්නිපිටිය ධර්මපාල විද්‍යාලයෙන් අකුරු කරන අමාලි අ.‍පො.ස. සාමාන්‍ය පෙළ විභාගය ඉහළින් සමත්වී උසස් පෙළ සඳහා බොරැල්ල දේවි බාලිකා විදුහලට ඇතුළත් වන්නීය. ඇය උසස් පෙළ සඳහා තෝරා ගන්නේ ගණිත අංශයයි.
උසස් පෙළ විභාගයෙන්ද හොඳින් සමත්වන ඇය වයඹ විශ්වවිද්‍යාලයකට ඇතුළත් වීමට සුදුසුකම් ලබන්නීය. මේ අතුරේදීම ඇයට ඌව වෙල්ලස්ස විශ්වවිද්‍යාලය විසින් පවත්වන විභාගයකට පෙනී සිටීම සඳහා කැඳවීමක් ලැබෙන්නේය. විභාග මධ්‍යස්ථානය වූයේ සබරගමු විශ්වවිද්‍යාලයයි. එම විභාගයට පෙනී සිටීම සඳහා සබරගමු විශ්වවිද්‍යාලයට ගිය අමාලි එම විශ්වවිද්‍යාලයේ සුන්දරත්වයෙන් වශී වන්නීය. ඒ අනුව ඇය තමාට සබරගමු විශ්වවිද්‍යාලයට ඇතුළත් වීමට අවසර ලබා දෙන ලෙස විශ්ව විද්‍යාල ප්‍රතිපාදන කොමිෂන්  සභාවෙන් ඉල්ලා සිටී. ඇයට සබරගමුව විශ්වවිද්‍යාලයේ ව්‍යවහාරික විද්‍යා පීඨයට ඇතුළත් වීමට වරම් ලැබෙන්නේ ඒ අනුවය.
අමාලි 2014 වසරේ මාර්තු 23 වැනිදා සබරගමුව විශ්වවිද්‍යාලයට ඇතුළත් වී මාසයකට පමණ පසු අප්‍රේල් 30 වැනිදා සවස් යාමයේ ඇගේ මවට විශ්වවිද්‍යාලයෙන් දුරකථන ඇමැතුමක් ලැබෙන්නේය. එම ඇමැතුමෙන් කියැවුණේ අමාලිට අසනීප බවත් ඇය රැගෙන යාමට මවට සබරගමු විශ්වවිද්‍යාලයට එන ලෙසත්ය. එවිට අඳුර වැටී තිබූ බැවින් අමාලිගේ මව පසුදා පාන්දර තුනට පමණ සබරගමු විශ්වවිද්‍යාලය පිහිටා ඇති බෙලිහුල්ඔයට යාමට ගෙදරින් පිටත් වන්නේය.
අමාලිගේ මව විශ්වවිද්‍යාල කාර්යාලයට යනවිට අමාලිද එහි සිටියාය. නමුත් අමාලි මව සමගවත් වෙනත් කිසිවකු සමගවත් කතා නොකළාය. ඉඳහිට කතා කළ ඇය පැවැසුවේ එකම දෙයකි. ඒ මට මැරෙන්න ඕනෑ යන වදන පමණි.
අමාලි ගෙදර රැගෙන එන මව ඇයත් සමග කතා බහ කිරීමට උත්සාහ කළාය. නමුත් අමාලි මට මැරෙන්නට ඕනෑ යන්න හැර වෙනත් කිසිවක් නොකීවාය. පසුදා උදයේම අමාලි තම කාමරයට වැදී දොර වසා ඇතුළින් අගුලු දමා ගත්තාය. මඳකින් කාමරය ඇතුළෙන් දුමක් නගින්නට විය. වහා දොර කඩා කාමරයට ඇතුළුවන මවට දකින්නට ලැබුණේ අමාලි මෙට්ටයට  ගිනි තබා ඒ මත ඉඳගෙන සිටින ආකාරයකි.  
අමාලිගේ මව වහාම සිය දියණිය හෝමාගම රෝහලට ඇතුළු කළ අතර එහිදී ඇය වෛද්‍යවරුන්ගේ ප්‍රශ්න කිරීම් හමුවේ සිය මව ඉදිරියේ කියා සිටියේ විශ්වවිද්‍යාලයේ තමන්ට වඩා වසරකින් ‍‍‍ජ්‍යෙෂ්ඨ සිසුවියන් දෙදෙනෙක් අමානුෂික ලෙස වධදුන් බවයි.
පසුව අමාලිගේ මව අදාළ සිසුවියන් දෙදෙනාගේ නම්ද සහිතව මේ පිළිබඳව හෝමාගම ‍පොලීසියට පැමිණිල්ලක් ඉදිරිපත් කළාය. ඒ අනුව කට උත්තර ලබා ගැනීමට අමාලිට සහ ඇගේ මවට හෝමාගම ‍පොලීසියට පැමිණෙන ලෙස ‍පොලීසිය දන්වා තිබුණි. නමුත් තම දියණිය රෝහ‍ලේ නේවාසික ප්‍රතිකාර ගන්නා නිසාත්  තමන් ඇය ළඟ සිටින නිසාත් මේ මොහොත් ‍පොලීසියට පැමිණීමට නොහැකි බවත් අමාලිගේ මව දුරකථනයෙන් ‍පොලීසියට දැනුම් දුන්නාය.
අමාලිට ප්‍රතිකාර කරන වෛද්‍යවරුන් පවසා සිටියේ ඇය විශාදය නම් මානසික රෝගයට දැඩි ලෙස ගොදුරු වී සිටින බවයි. ඒ සඳහා ප්‍රතිකාර ගැනීමෙන් පසුව ඇය නැවතත් මැයි මස විශ්වවිද්‍යාලයට ගියාය.
මේ වනවිට අදාළ සිද්ධිය පිළිබඳව    විශ්වවිද්‍යාලයේ අභ්‍යන්තර පරීක්ෂණයක්ද පැවැත්වෙමින් තිබූ අතර අමාලි සහ ඇගේ මව එහිදී කියා සිටියේ අමාලිට හිරිහැර කළ ශිෂ්‍යාවන්ට වෙනත් දඬුවමක් නොදී අවවාද කොට මුදා හරින ලෙසය.
අමාලි නැවත විශ්වවිද්‍යාලයට ගොස් සති කිහිපයක් යනවිට එක්තරා රාත්‍රියක අමාලි තමන්ගේ විශාදය තත්ත්වයට දුන් බෙහෙත් පෙති අධි මාත්‍රාවක් ගත්තාය. අමාලිගේ මව සිය දියණිය යළි ගෙදර කැඳවා ගෙන විත් කළුබෝවිල රෝහ‍ලේ මානසික සායනයට රැගෙන ගියාය. එහිදී ඇයට ප්‍රතිකාර කරන්නේ විශේෂඥ වෛද්‍ය ජයාන් මෙන්ඩිස්ය.
වෛද්‍ය ප්‍රතිකාර සමගම අමාලි තමාට ජයවර්ධපුර විශ්වවිද්‍යාලය වෙත මාරුවක් ලබා දෙන ලෙස විශ්වවිද්‍යාල ප්‍රතිපාදන කොමිසමෙන් ඉල්ලීමක් කළත් ඇගේ එම ඉල්ලීම ඉටු නොවුණේය. මේ අතරතුර විශ්වවිද්‍යාල ප්‍රතිපාදන කොමිසම විසින්ද මෙම ගැටලුව පිළිබඳව විභාග කිරීමක් ආරම්භ කර තිබුණි. මෙසේ කාලය ගෙවී යද්දී සබරගමුව විශ්වවිද්‍යාලයේ ශිෂ්‍ය නේවාසිකාගාර විවෘත කිරීමේ උළෙලක් පැවැත්විණි. නමුත් ශිෂ්‍යයන් විසින් එම උළෙල වර්ජනය    කළෝය. ඒත් විශ්වවිද්‍යාල පරිපාලනය අමාලි එම උත්සවයට ගෙන්වා ගත්තේය. විශ්වවිද්‍යාලයෙන් එම උළෙලට සහභාගි වූ එකම ශිෂ්‍යයාව අමාලිය.
එකල උසස් අධ්‍යාපන අමාත්‍යව සිටි එස්.බි. දිසානායක අතින් අමාලි සිසු නේවාසිකාගාරයේ එක් කාමරයක යතුරද භාර ගත්තාය. මෙම ක්‍රියාවත් සමගම විශ්වවිද්‍යාල සිසු ප්‍රජාව අමාලි සමග වෛර බැඳ ගත්තෝය.
මෙවැනි තත්ත්වයක් යටතේ අමාලි තම වසරේ කණ්ඩායම සමග අධ්‍යාපන කටයුතු නොකොට ඉන්පසු වසරේ කණ්ඩායම සමග තම අධ්‍යාපනය කරගෙන යාමට අවසර ඉල්ලා සිටින්නීය. ඒ ඉල්ලීමට විශ්වවිද්‍යාල පරිපාලනය අවසර ලැබෙන අතර ඒ අනුව ඇයට නැවතත් විශ්වවිද්‍යාලයට යාමට සිදුවන්නේ 2015 පෙබරවාරි 26 දිනය.
කාලය ගෙවී ගොස් නැවතත් විශ්වවිද්‍යාලයට යාමට දින ළංවනවිට අමාලි නැවතත් නොසන්සුන් වූවාය. අමාලිගේ මව ඇගෙන් ඒ ගැන විමසූ විට ඇය මවට කීවේ නවක වදය දුන් සිසුවියන් දෙදෙනා තවදුරටත් තමන්ට කරදර කරතැයි යන බිය ඇය තුළ ඇති බවයි.
2015 පෙබරවාරි 16 දින උදාවිය. සුපුරුදු ලෙස අමාලිගේ මව රැකියාවට යෑමට සූදානම් වූවාය. පුරුදු පරිදිම අමාලි මවට වැඳ ඇගේ මුහුණ සිඹ අම්මාට සමු දුන්නාය. රැකියා ස්ථානයට ගිය අමාලිගේ මව ගෙදරට ඇමැතුමක් ගත්තාය. ඒත් ප්‍රතිචාරයක් නොලැබුණි. පසුව අසල්වැසි තැනැත්තියක් අමාලිලාගේ ගෙදරට ගොස් විපරම් කර බැලීමේදී අමාලි සාරියකින් ගෙල වැලලාගෙන සිටිනු දුටුවාය. අමාලිගේ කතාව මෙසේ අවසන් විය. නමුත් අවසන් නොවූ කතාවක් ඇගේ පවු‍ලේ හිතවතෙකු වූ ධනුෂ්ක වීරසේකර අපට පැවැසුවේය.
අමාලි මැරුණේ එයාට විශ්වවිද්‍යාලයෙන් ලක්වුණු අමානුෂික වධහිංසා හින්දා. අමාලිට වධදුන් සිසුවියන් දෙදෙනාගෙන් එක් අයෙක් අමාලි ගිය දේවි බාලිකා විදුහ‍ලේම සිසුවියක්. ඇය තවත් ළමයි ඉස්සරහ අමාලිට අසභ්‍ය වීඩියෝ දර්ශන පෙන්නලා අසභ්‍ය ලෙස බැණ වැදිලා. පරණ වුණු කෑම පවා කන්න දීලා තිබෙනවා. මේ තත්ත්වය යටතේ තමයි අමාලි මානසික රෝගියෙක් වුණේ. ඒවාගේම විශ්වවිද්‍යාල ප්‍රතිපාදන කොමිසමෙන් මේ පිළිබඳ පරීක්ෂණ  කිරීමට ගිය අවස්ථාවේ අදාළ සිසුවියන් ප්‍රශ්න කිරීමට යොමු කරලා නැහැ. මේ පිළිබඳව අමාලිගේ අම්මා ‍පොලිස්පතිට, ‍පොලිස් කොමිසමට, මානව හිමිකම් කොමිසමට විශ්වවිද්‍යාල ප්‍රතිපාදන කොමිසමට ජනාධිපතිතුමාට දැන්වූවා සාධාරණව පරීක්ෂණයක්     පවත්වන්න කියලා නමුත් ‍පොලිස්පතිගෙන් ලිපියක් ලැබුණා එහි තිබුණේ 2014 මැයි මව විසින් හෝමාගම ‍පොලීසියට ඉදිරිපත් කළ පැමිණිල්ල ඇය ඉල්ලා අස්කර ගත්තා කියලා. නමුත් අමාලි හෝ මව ඔය කියන විදිහට පැමිණිල්ල අස්කර ගෙන නැහැ.
එසේම මෙතරම් ප්‍රශ්න තිබියදී එස්.බි. ඇමැතිතුමා පැමිණි උත්සවයට අමාලිව ගෙන්වා ගැනීම වැරදිය. එයත් අපට ගැටලුවක්. අවසාන ලෙස කියන්නේ මෙයට සාධාරණ විසඳුමක් ලබා දෙන්න කියලායි අමාලිගේ පවු‍ලේ හිතවතෙක් එලෙස ප්‍රකාශ කරද්දී ඇගේ මව වන බි.ඩබ්ලිව්.ජී. ඇල්විටිගල පවසන්නේ මෙවැන්නකි.
මගේ දුවට විශ්වවිද්‍යාලයට යනකම් උණක්, හෙම්බිරිස්සාවක් ඇරුණාම කිසිදු රෝගයක් තිබුණේ නැහැ. ඇය විශාදයට ලක්වූවේ විශ්වවිද්‍යාලයේදී සිදුවූ දේවල් නිසා ඒ පිළිබඳ ඔප්පු කරන්න මගේ ළඟ අවශ්‍ය වෛද්‍ය සහතික තිබෙනවා. මම ඉල්ලන්නේ මගේ දරුවව මේ තත්ත්වයට පත් කළ අයට නිසි දඬුවම් ලබා දෙන්න කියලා.
අමාලිට මෙවැනි අසාධාරණකම් සිදුවෙද්දී විශ්වවිද්‍යාල පරිපාලනය නිහඬව සිටියේද යන්න ඇතැමුන්ට ගැටලුවකි. අප එම හේතුව නිසාම සබරගමුව විශ්වවිද්‍යාලයේ එවකට උපකුලපති ලෙස කටයුතු කළ මහාචාර්ය චන්දන උඩවත්තගෙන්ද විමසීමක් කළෙමු. ඔහු පැවැසුවේ ලක්බිම මේ පිළිබඳව විමසනතුරු මතෛක් කිසිදු මාධ්‍යයක් මේ සිද්ධිය පිළිබඳව තමාගෙන් විමසීමක් නොකළ බවයි.
මම ඇත්තටම රැග් කිරීමට විරුද්ධ පුද්ගලයෙක්. මගේ කා‍ලේ මේ හේතුව නිසා ශිෂ්‍යයෝ මාත් සමග තරහෙන් හිටියේ. මම අමාලිගේ සිදුවීමෙත් අවශ්‍ය   පරීක්ෂණ කරගෙන ගියා. අමාලියි ඇගේ මවයි තමයි කිව්වේ. මේ පරීක්ෂණ තවදුරටත් කරගෙන යන්න අවශ්‍ය නැහැ, එම සිසුන්ට අවවාද කරන්න කියලා. මගේ ළඟ ඒ පිළිබඳ අවශ්‍ය ලියකියවිලි පවා තිබෙනවා. මේ සිදුවීමට අදාළ සිසුවියන් දෙදෙනා ආරක්ෂා කිරීමටත් මට කිසිම අවශ්‍යතාවක් නැහැ. ඔවුන් මගේ ශිෂ්‍යයින් පමණයි.
මේ සිදුවීමෙන් මට කරලා තිබෙන චෝදනාවලින් මට වගේම මගේ පවුල ලොකු අපහසුතාවයකට පත් වුණා.  
අමාත්‍යවරයා විසින් ‍පොලිස් කොමිසමට ඉදිරිපත් කළ ලියවිල්ලෙහි අවසාන වශයෙන් ඉල්ලීම කර ඇත්තේ මෙම මරණය පිළිබඳව පූර්ණ පරීක්ෂණ  පවත්වා එකී මරණයට වගකිව යුත්තන්ට නඩු පැවරීමටත්, මෙම මරණයෙහි සාක්ෂි ‍පොලීසියට නොදීම අපරාධයට අදාළ කරුණු හිතාමතා වසං කිරීම වරද සම්බන්ධව පරීක්ෂණ       පවත්වා එවකට උපකුලපතිව සිටි මහාචාර්ය චන්දන උඩවත්තට එරෙහිව නඩු පැවැරීමේ කටයුතු සිදු කිරීම හා එවකට හෝමාගම ‍පොලීසියේ ස්ථානාධිපති නිසි පරීක්ෂණ නොපවත්වා නඩු පැවැරීම පැහැර හැරීම හේතුවෙන් ඔහුට එරෙහිව විනය පරීක්ෂණ පවත්වා සුදුසු දඬුවම් ලබා දීමත්ය.
මේ වනවිට සියල්ල සිදුව අවසානය.  දැන් අප කළයුත්තේ තවත් අමාලිලා බිහිනොවන තැනට වැඩ කිරීමය.

 ශිරෝමි රත්නායක

Lakbima Online

Download Lakbima Mobile App

 
 

 

Get In Touch With Us

Please publish modules in offcanvas position.