lakbima.lk

ලෝකයම අපට කියාදෙන (නිහඬ) පාඩම්

එක්තරා සැඳෑවක දිගාමඩුලූ නගර මධ්‍යයේ පිහිටි උපකාරක පන්ති පැවැත්වෙන ගොඩනැගිල්ලක ඉහල මාලයට ගුරුවරයකු මුණගැසීමට මම පැමිණ සිටියෙමි. උපකාරක පන්තිය අවසන් වීමට සැලකිය යුතු වේලාවක් ඇති බැවින් මා අවට රුක් ගොමු මත රාත‍්‍රිය ගත කිරීමට පැමිණෙන, දහස් ගණනක් වන කපුටන් සහ කොක්කුන්ගේ විවිධ වූ චර්යා නිරීක්ෂණය කරමින් සිටියෙමි.

ඒ අතරදී හදිසියේම පහළ සිටි කුඩා දියණියකගේ දඟකාර ක‍්‍රියාකාරකමක් මගේ නෙත් සිත් පැහැරගත්තේය. එක්වර ම ඇය තම දෑතේ දබරඟිලි තුඩු වලින් දෙසවන් වසාගෙන ටිකක් හිඳ, නැවත ඇඟිලි තුඩු ඉවත් කරයි. කිහිප විටක්ම එලෙස කිරීමෙන් අනතුරුව තම මවට ද එසේ කරන ලෙස ඈ ඇවිටිලි කරයි. නමුත් මවගෙන් ඊට සහයෝගීමත් ප‍්‍රතිචාරයක් නොලැබුණෙන්, ඈ තනිවම එම ක‍්‍රියාව නැවත නැවත කරයි. මෙය දුටු මගේ දබරඟිලිද සවන් වෙත පැමිණියේ නිරායාසයෙනි.

මා ද ඇඟිලි වලින් දෙසවන තද කරගතිමි. ගුවන් විදුලි යන්ත‍්‍රයක් දමා හිඳ, වසා දැමුවා මෙනි. මුලූ ලෝකයම මදකට නතර වූ සේයාවක් දැනෙයි. ශබ්දයෙන් නග්න වූ රූප පමණක් ඔබ මොබ චලිත වේ. ඒ තුළ මා මෙතෙක් හඳුනා නොගත් හඳුනා ගැනීමක් ඇති බව කුඩා දියණිය විසින් මා හට සිහිකැඳවා ඇත. කපුටන් සහ කොක්කුන් රුක් ගොමු මත කවලමට ඇති ඔවුනොවුන්ගේ කැදලි මතට සීරුවට ගමන් කරයි. මළ හිරු දහවලට සමුදීමේ ශෝකය ගහකොළ වල නිසොල්මනෙන් ප‍්‍රකාශිත ය. ඉඳහිට හමන මඳනල සංයමයෙන් දුක් ගීයක් ගයනවා වැනිය.

හඬ අපට කෙතරම් නම් පීඩාකාරීදැයි මට සිතෙයි. නිශ්ෂබ්දතාවයේ ඇති මනා වූ සුව පහසුව මගේ සර්වාංගයටම දැනෙයි. මම මදකට දෑස පියා ගතිමි. දෑසේ අන්ධකාරය තුළින් මට සිහි කැඳවන්නේ, පංසලේ කවි බණයි, පල්ලියේ ගීතිකායි හා සෑම ආගමික ස්ථානයන්ගේම ඇති විශම වූ නානාප‍්‍රකාර ශබ්දයි. ඒ සෑම හඬකටම සුන්දරත්වයක් උවමනාවටත් වඩා ඇති නමුත් සමාජය අපිට ඒ අතරින් තෝරාගැනීමක් ඉතිරි කරයි.

ජාති, ආගම්, පාට, පක්ෂ සලකා අප තෝරාගැනීම කරයි. ඉන් පසු අනෙක්වා අපේ සවනට කටු අනින්නාක් මෙනි. මෙය කෙතරම් නම් මුලාවක් දැයි මෝහයෙන් අන්ධ වි සිටින අපට නොදැනීම පුදුමයක් නොවේ. පුදුමය වන්නේ, හින්දු භාෂාවේ එක වචනයකවත් තේරුම නොදත් අපට හින්දි චිත‍්‍රපටයක් කිහිප වරක් වුව රස විඳිය හැකි වීම යි. ඛේදවාචකය නම් අපිට සමීප, අපිත් සමඟම ඉපිද මියෙන, අසල්වාසී මිනිසුන් ඔවුනොවුන්ගේ භාෂාවල් උදෙසා කුලල්කා ගැනීමය. මොවුන් සියලූ ම දෙනා පෙර කී චිත‍්‍රපට රසිකයෝය.

අප විසින් මේ වා තලයට මුදා හරින සෑම හඬකම අප විසින්ම රැුක ගත යුතු සංයමයක් පවතින බව මට සිහි කැඳවූයේ මේ කුඩා දියණිය යි.

අන්ධකාර රාත‍්‍රිය සහයෝගයෙන් පහන් කරන්නට සැරසෙන, එකම රුක් ගොමුවක් මත ජනාවාස වූ කපුටන් සහ කොක්කුන් උන් උන්ගේ මවු බසින් සෙමින් සීරුවට දිනය අවසන් කරන්නේ මගේ හදවතට සංහිඳියාවේ පාඩමේ නවමු පිටු පෙරලමිනි.

මෙදින මා උණුසුම්ම සුසුමක් පිටකලේ දිනයේ නිමාවේ මෙසේ සටහන් කරමිනි.

”ටවුමේ පහන් කණු වල

කවලමට වැහුවට

කපුටෝ, කොක්කු එකටම

කොක්කු කපුටන්ගේ හඬ - කැත කියා නැත

කපුටො කොක්කුන්ගේ හඬ - කැත කියා නැත

එකම කණුවක හිඳ

එකම පාටට වසුරුලනු මිස

පසුව ඉගිලෙයි

කවලමට ඇති

උන් උන්ගෙ කැදළි වෙත.”

සුරංග කුළතුංග

Lakbima Online

Download Lakbima Mobile App

 
 

 

Get In Touch With Us

Please publish modules in offcanvas position.